شمارهٔ ۱۲۲

مصور پیش چشمم شد جمالش چه شب ها صبح کردم با خیالش شب هجران به دندان می گزم لب ندادم جان چرا روز وصالش به راه توسن او سر نهادم خوشا آن دم که گردم پایمالش عجب حسنی ست روزافزون خدایا همی ترسم نگهدار از زوالش از آن رخسار و ابرو لوحش الله عیان ماهی ست در زیر هلالش مزن سنگ جفا ای بی مروت شکسته بال مرغی را به یالش ز صیادی بترس ای طایر دل که دامش زلف باشد دانه خالش ستم کردی به دل چندان که دل خواست مطابق شد جوابت با سؤالش غم خود گر بگوید دل به پیشت تصور می توان کردن ز حالش بده ساقی مرا آبی که باشد خضر حسرت کش آب زلالش نظر بر غیر تو گر کرد خاقان مکش او را کشد خود انفعالش