شمارهٔ ۱۳۰

پرتوی از روی تو افتاده تا در خانه ام طمی زند صد طعنه بر خلد برین کاشانه ام سوختن روز ازل قسمت به ما شد ای پری هر کجا شمعی ست در پیش رخش پروانه ام پادشاه عشق لشکر می کشد هر جان به ناز اولین منزل کند جا در دل ویرانه ام تا ز قید زهد رستم عزت دیگر مراست می زند خوش باش هر جا پیر بر می خانه ام آسمان پر می کند پیمانه ام از کینه باز می کند وصل تو خالی هر زمان پیمانه ام دوش در مستی زدم حرفی من از فرزانگی مست بودم ای صنم بگذر مگر دیوانه ام درد دل خاقان بگوید پیش تو ای نازنین می شود شب ها مها گر بشنوی افسانه ام