شمارهٔ ۱۳۷

کاش من در راه تو چون خار دامن می شدم با تو ای سرو روان گلشن به گلشن می شدم عشری از عمری که من در پای تو کردم تلف آه اگر زنار می بستم برهمن می شدم جان شیرین شد تلف در کوی تو ای کاش من از پی شیرین پرستی سوی از من می شدم کی طمع در خرمنت کردم رضا بودم به این چون گدایان خوشه چین بر گرد خرمن می شدم بندگی می کردم ار معبود و خود را اینقدر همچو موسی محرم وادی ایمن می شدم پنجه عشق تو می تابید بازویم اگر رستم و اسفندیار و سام و بهمن می شدم گفت خاقان چون نشست آن شاه خوبان با رقیب من رضا بودم که جا در چاه بیژن می شدم