شمارهٔ ۶۹

ای کاش از این بی گنه هر دم گناهی سر زند تا آن که او هر لحظه دامن را به قتلم بر زند دست از جفاکاری بکش ترسم دل از کف داده ای دست از وفا بردارد و بر دامن داور زند عالم بسوزم یک نفس از آه آتش بار خود هر گه که با او مدعی بنشیند و ساغر زند با داغ تو ای بی وفا ترسم که در روز جزا چون لاله خونین کفن از خاک محشر سر زند زد ناوکی بر سینه ام چون صید بسمل می تپم دارم امید از بخت خود تا ناوک دیگر زند ای کاش بر رغم رقیب آن بی وفا خواهد مرا در بزم خود بنشاند و برخیزد و خنجر زند دستی که هر شام و سحر در گردنت بود ای پسر بنگر که از هجرت چه سان خاقان همی بر سر زند