شمارهٔ ۸۱

پیری رسید و عهد جوانی تمام شد صبح امید من به تمنات شام شد تا زنده ام دگر نرود چشم من به خواب شب های هجر خواب به چشمم حرام شد نامش مباد در صف رندان روزگار آن عاشقی که در پی ناموس و نام شد صد جام جام به عشوه ساقی نمی دهم ما را که کنج میکده اکنون مقام شد دیگر نگه نکردی و خون شد ز غصه بین وحشی دلی که از نگهی با تو رام شد یک بار تیغ کین نکشی بر هلاک غیر شمشیر روزگار مگر در نیام شد تا بر سمند ناز نشستی به دلبری از دست دلبران همه یک جا لگام شد افتاد رفته رفته به دام بلا بلی مرغی که دانه خواست گرفتار دام شد یا زور یا به زر شده خلقی غلام تو خاقان ببین که بی زر و زورت غلام شد