شمارهٔ ۹۷
ف فتحعلیشاه
0
Altın Yaprak
ز چشمت غمزه ای من دام کردم
دل خودکام خود را رام کردم
ندارم غیر جان جانا چه خواهی
دلی دارم که وقف عام کردم
من اول گفتمت باور نکردی
تو را و خویش را بدنام کردم
مگو جانا که درد دل نگفتی
من از باد صبا پیغام کردم
شکستم توبه صد ساله را باز
ز خون دیده می در جام کردم
بقا بادا تو را تا صبح محشر
که صبح زندگانی شام کردم
نشستم بر درت کوری اغیار
سنان در دیده ایام کردم
فریب او ز خال دانه دادم
ز زلفش پای دل را دام کردم
دل شوریده را خاقان تخلص
به چین زلف تو من نام کردم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş