Artık Gelmezsin Değil Mi?

Çalan bütün kapılarımın ardındaki kişi aynı Sen değilsin Sen olmayışın herkesi aynılaştırıyor. Fakat bu boş odayı tokmaklayan benim İçerisi boş mu? Yoksa yoksun diye mi Kimsecikler yok etrafımda Ben de dâhil Sağduyumu ölgün bir sarmaşık bürüdü Tuhaf çıngırak sesleri Bir şeyler tanımlıyor Peltek dokunuşlarıyla İhanetin bakıcılığını yaptım yıllarca Ellerimde büyüdü Birdenbire oluşan bu yoksunluk duygusu Hayatın hangi erozyonunun eseri Bir diş izah aydınlatıyor seni bana Patlak florasanları ile Gelmezmişsiniz Öyle diyorlar Artık gelmezsiniz değil mi? Ben yoksul bir izleyiciyim Biraz yorgun, biraz dargın Ve o kadar yoksulum ki İzlenimim bile yok Etrafta sensizlikten kalma hayat kırıkları Mankenler yozlaşmaya yüz tutmuş Hisleri pazarlıyor Bedeli çoktan ödenmiş defilelerde Blöf kokan serzenişler… Riyakâr alış verişler… Ey hayat! Neden duygularımı baskül niyetine kullandın? Nihayetler geri sayımların neresinde kaldı? Kaçtan kaça kadar, kaçar kaçar saymalıyım? Bu kördüğümü çözebilecek bir düğüm muhakkak olmalı… Seni bana ne getirir? Bilmiyorum… Şiirin bu noktasına ne yazayım ki gelesin İnan ki bilmiyorum… O yüzden bu boş kısmı sana bırakıyorum Bu boşluğu sen yaz Seni bana getirecek kelimeleri yaz Ve gel Gel içimdeki boşluğu da doldur! Gel de kendime kavuşayım Gelmez dediler hep Gelmezmişsiniz… Zaman gelmez dedi, akıl gelmez dedi, Ay, toprak, su gelmez dedi Bu melankolik gel-gitler arasında sadece sevgi inatlaştı: -bekle, belki gelir… -benimle beraber bekle… Yoksa Sahiden de gelir misiniz? Beklemeli miyim? Hayat anlarla örülüdür Her biri yol ayrımlarına giden yol ayrımları Bir yere gittiğin belli Bir yolculuk var da Gelmezsin değil mi? Artık gelmezsin Seni sevdim ya Sana inandım ya Sana "seviyorum" dedim ya Artık gelmezsin… Gelmezsiniz… Değil mi?