Bir

Öyle kutsal ki o iki kelime Her yerde söylenmemeli Beklemeli, Bekledikçe anlam kazanmalı Bekledikçe değerlenmeliydi " seni seviyorum" en kara geceler özlerimde kızarırken, yağmur olup yağarken gözyaşlarım yine sel olup akarken yanaklarımdan saat sabaha beş var. Sokakta köpek sesleri, Seni düşünüyorum tüm hücrelerimle... Hepimiz çok sevince hata yaparız Umudu özgür bırakır, Umutsuz akşamlarda Yalnızlığın iç çekişini duyarız.. Gemi açılır deryalara Bazı şeyleri kaybettikten sonra anlarız.. Seninle ilk karşilaşmamizi hatirlar misin? Bir düğün vardı. Mahalledeki Esma evleniyordu. Göz göze gelmiştik, Kaçırmıştın gözlerimden Dünyanın en güzel siyahlarını... Birkaç adım ötemdeydin. Şu kapi kadar, Belkide şu masa kadar... Tanışmamızı hatırlar mısın? Soğuk bir mayıs günüydü Yolunu yitiren yaz gelmemişti henüz memlekete, Ama erikler meyveye durmuştu... Okuldan geliyordun Yanında Sabiha vardı Kelece köylü Sabiha.. Benim orta okul arkadaşimdi. Hayatıma ışık veren karalarla Simsiyah gözlerinle ve seninle Tanıştırmıştı beni... Yine kaçırmıştın gözlerini gözlerimden.. En acı duyguların başlangıcı Bir " merhabaile başlarmiş.. Önce " merhabadedin " bir adımlık mesafeyi üç ayda aldık"sonra... Ezan okunuyor. Seninle sabahı ettim yine Anıları mavi bulutlardan süzerek, Yine seni düşünerek, Sensiz hayattan bir gün daha eriterek.. Neyi anlıyorum biliyor musun Kara gözlüm.. Söylendikçe değer kazanıyormuş O iki kelime... Gün yaza dönerken, Duygu yüklü bulutlar üstümden geçerken, Tan yeri ağarırken, Güneş tepemizde dikilirken, Söyleyemediğim iki kelime dilimde " seni seviyorum,seni seviyorum" Binlerce kez, Her zaman, her yerde Seni seviyorum SENİ SEVİYORUM...