شمارهٔ ۱۲۸

ناز آتش غمزه آتش خوی سرکش آتش است پای تا سر آتش است آن مه ولی خوش آتش است آن شکارافکن دگر آتش به صحرا می زند برز بر خود آتش و در زیرش ابرش آتش است مرغ تیرش بال و پر ترسم بسوزد از غضب تا نگاهش بر کمان افتاده ترکش آتش است کم بود آشفتگان را یک نفس بی هم قرار حسرت زلف تو در جان مشوش آتش است نالة من می تواند چرخ را از پا فکند آه سرد من برین سقف منقش آتش است عشق در هر سر که افتاد کار خود را می کند هیزم از خارست از چوب گل آتش آتش است بسکه بی آن آتشین رخ ناخوشی ها دیده است آنچه اکنون می کند فیاض را خوش آتش است