شمارهٔ ۱۶۰

مگو ز عقل که دام فریب خودرایی ست مبین به علم که آیینة خودآرایی ست کسی که بادة تحقیق خورده می داند که اعتراف به جهل از کمال دانایی ست جهان ز حیرت حسن تو نقش دیوارست فضای دهر به عهد تو کنج تنهایی ست تمام دهر زآزاده ای نشان ندهد که سرو هم به چمن زیر بار رعنایی ست به دست وصل دل پاره پاره ای دارم که خون تپیده تر از حسرت تماشایی ست اگرچه عقل جنون پرور و جنون خودروست به گل چه باج دهد لاله ای که صحرایی ست تصرفی که دلم از جمال لیلی دید هنوز مجنون سرگرم دشت پیمایی ست نظاره ام ز تو گل چید و جای رنجش نیست به باغبان نکند عیب کس که یغمایی ست به هر چه می نگرم روی اوست در نظرم که گفته است طلب کار یار هر جایی ست نظارگان تو سر در کف خطر دارند که هر نگاه تو خونی صد تماشایی ست ز بی مضایقگی های عشق دانستم که بر جنون نزدن نقص در شکیبایی ست زلاف محرمی کوی دوست شد معلوم که عقل با همه تمکین هنوز سودایی ست چنین که از تو گل و لاله می فریبندم سزد که طعنه زند دشمنم که هر جایی ست مرا دلیست که چون قطره لجه آشامست چه نقص کشتی گرداب را که دریایی ست به یمن همت بدنامی از خطر رستم که پرده پوشی عشق است هر چه رسوایی ست به ذوق گوشه نشینی مبند دل زنهار که سعی گمشدگی ها تلاش پیدایی ست به محفلی که هنر عیب پوش شد فیاض ندیدن هنر خویش عین بینایی ست بست دوست ز دنیا و آخرت فیاض سخن یکی ست دگرها عبارت آرایی ست