شمارهٔ ۱۶۲
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
سودای تو از جان وفاکیش نرفتست
داغت ز دل بیهده اندیش نرفتست
سیلاب فنا گر برد اسباب دو عالم
چیزی به در از کیسة درویش نرفتست
زاهد نکند ترک جگرکاوی مستان
حق برطرف اوست که از خویش نرفتست
سعی همه تا منزل یأس است درین راه
زین مرحله یک گام کسی پیش نرفتست
فیاض مزن نیش دگر بس که هنوزم
از کام جگر لذت آن نیش نرفتست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş