شمارهٔ ۱۶۵

چه شد که عشوه دگر مست خویشتن داریست کرشمه صید فریبی نگاه پرکاریست بلا به چین سر زلف غمزه زندانیست اجل به سایة مژگان ناز زنهاریست مدار ناله به مرغوله های زنجیرست قرار گریه به پیمانه های سرشاریست من از تبسم مژگان ناز دانستم که زخم تیر نگاه تو در دلم کاریست دگر به پیش تو خود را به خواب می بینم ندانم این که به خوابست یا به بیداریست جهانیان همه حیران کار و بار منند کسی که کار من آسان گرفته دستاریست هوای چشم تو پنهان نمی توان کردن که جلوة گل مستی همیشه دشواریست شد از ادای زلیخا و یوسف این معلوم که حسن پرده نشین است و عشق بازاریست دمید سبزة خط گرد عارضش فیاض تو فارغی و هنوز اول گرفتاریست