شمارهٔ ۱۷۱
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
درمانده دل به کار من و من به کار دوست
دل شرمسار من شد و من شرمسار دوست
در گریه اختیار ندارم که داده است
عشقم زمام دل به کف اختیار دوست
من بیقرار لطفم و دل بیقرار ناز
تا در هلاک ما به چه باشد قرار دوست
تا نگذری ز خویش نیابی نسیم وصل
برخیز از میان و نشین در کنار دوست
فیاض هستی تو گرانی ز حد فزود
شرمی که بیش ازین نتوان بود بار دوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş