شمارهٔ ۱۷۷
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
دوش بی او شمع بزم ما ز حد افزون گریست
تا سحرگه جام خون خورد و صراحی خون گریست
دی گذشت از سینه تیر ناز و امشب چشم زخم
تا سحر در آرزوی تیر دیگر خون گریست
سر نزد یک دانه از کشت امید من ز خاک
گرچه چشمم سال ها بر کوه و بر هامون گریست
دی ز قحط خون لب تیغش ز زخمم تر نشد
چشم من دریای خون امشب ندانم چون گریست
گر به قدر حال خود فیاض باید گریه کرد
تا قیامت می توان بر طالع وارون گریست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş