شمارهٔ ۲۱۰

نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت ناله ام را در فراق خویش بلبل کرد و رفت باد گلزار جمالش ایمن از خاشاک نقص آنکه هر خاشاک ما را دستة گل کرد و رفت فکرها دارد برای من بهر حسنی بهار تا نپنداری که در کارم تغافل کرد و رفت گر پریشان است حرفم در غم او دور نیست هر نفس را بر لب من شاخ سنبل کرد و رفت آسمان گر با سمندش برنیاید دور نیست آفتاب از طبل باز او تنزل کرد و رفت هر سر خاری درین وادی بهار خرمی است ابر احسانش عجب عرض تجمل کرد و رفت حلقة فتراک کمتر از شکنج طره نیست می توان آنجا خیال چین کاکل کرد و رفت لذت دیگر بود در اضطراب دیدنش جلوه اش آرام را محو تزلزل کرد و رفت من کجا و صبر و طاقت این قدرها در فراق برگ کاهم را غمش کوه تحمل کرد و رفت مستطیع کعبة اخلاص گشتن مشکل است دل درین ره تکیه بر زاد توکل کرد و رفت همت آزادگان صید کمند و دام نیست مشکل است این راه می باید تحمل کرد و رفت صحبت نواب خان فیاض صیادی خوش است در چنین دامی توان ترک تعقل کرد و رفت