شمارهٔ ۲۱۷

غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت بی رخت گل گونه از رخسار زرد من گرفت کاشکی یک لحظه سودای مرا کردی علاج آنکه از بادام چشمم سال ها روغن گرفت چهره در خون شست او هم گرچه خون من بریخت تیغ بیداد ترا دیدی که خون من گرفت می نهادم سر به صحرا موج اشکم پا ببست می شدم بیرون ز عالم گریه ام دامن گرفت ابروش از کشتنت فیاض شکی طرفه داشت عاقبت خون ترا تیغ که در گردن گرفت تا طبع باده گرمی آن تندخو گرفت نتوان ز بیم آبله دست سبو گرفت دام هزار سلسله می خواست روزگار زلف کجت به عهدة یک تار مو گرفت زاهد اگر ز دست تو گیرد پیاله ای نتوان پیاله را دگر از دست او گرفت کم ناله زان شدم که ز طغیان خون دل چون شیشة پرم نفس اندر گلو گرفت فیض خط پیاله کم از خط یار نیست فیاض می مگر زلش رنگ و بو گرفت