شمارهٔ ۲۱۸

چون نیاز ما و ناز او به هم درمی گرفت سوختن ما از سر و او گرمی از سر می گرفت ما و او در مجلسی رخساره گلگون داشتیم کافتاب از حسرت آنجا چهره در زر می گرفت با عتاب او نیاز گرم ما تابی نداشت ما ازین می سوختیم او گر زما درمی گرفت چون ز شرم صوت بلبل در چمن برمی فروخت غنچه از رشک رخ او تاب اخگر می گرفت از نسیمی این زمان چون غنچه می غلتد به خون دل که هر دم بوسه ها از نوک نشتر می گرفت تا کجا در جلوه بودی شب که هر دم تا به صبح حسرت قد ترا خمیازه در بر می گرفت آب صاف جدول شمشیر او کم خورده ایم دل دم آبی گهی از جوی خنجر می گرفت می توانستم ازو برداشتن دل یک نفس گر تغافل های او از من نظر برمی گرفت یک تن از آیندگان نگرفت جای رفتگان آسمان ای کاش دور دیگر از سر می گرفت مست فیض مشرقی فیاض شد آنجا که گفت گر به شمع کشته می زد آستین درمی گرفت