شمارهٔ ۲۳۸

ز ضعفم بی تو بر تن از گرانی مو نمی جنبد نگه تا حشر ازین پهلو به آن پهلو نمی جنبد نمی جنبد به خون کس فلک را تیغ بی رحمی ترا تا در اشارت گوشة ابرو نمی جنبد که می آرد به مشتاقان دگر پیغام زلف او صبا را پا ز دهشت از سر آن کونمی جنبد نگاهش بی تغافل سر ز بالین برنمی دارد بلا از گوشة آن نرگس جادو نمی جنبد چنان فرمانروا شد غمزه اش در کشور دل ها که نبض خسته بی اذن نگاه او نمی جنبد ز کم ظرفی سر پیمانه از یک جرعه می گردد خم از دریادلی از جای خود یک مو نمی جنبد دل فیاض را جا در پریشانی خوش افتادست از آن از سایة آن حلقة گیسو نمی جنبد