شمارهٔ ۲۹۰

خویش را بر آب و بر آیینه تا اظهار کرد آب را آتش زد و آینه را گلزار کرد مژده چشم دل براه مصر خواهش را که باز اینک آن آشوب کنعان روی در بازار کرد عمرها آسوده بودم در شکر خواب عدم فتنة چشم تو زین خواب خوشم بیدار کرد چون تل خاکستری کاید به پیش راه سیل گریة من آسمان را با زمین هموار کرد شب که زخم ناوکش پی در پیم دل می نواخت ز آن میان تیری که رد شد سخت بر من کار کرد ناشکیبایی چه بر جانم غم آسان کرده بود صبر بر من عاقبت این کار را دشوار کرد بی ثباتی های نازت آه را از پا فکند سرگرانی های چشمت ناله را بیمار کرد یارب آسان کن به گوشش ناله های تیشه را آنکه کوه بیستون را بر دل من بار کرد دشمنی های کم فیاض سد ره نبود هر چه با من کرد آخر یاری آن یار کرد