شمارهٔ ۳۱۶

از دعا گویا اثر بازم به مطلب می رسد کز لبم تا عرش امشب جوش یارب می رسد شعله آشامیم و دوزخ در ته مینای ماست باده نوشان را به ما کی لاف مشرب می رسد حلقه ای کی می تواند کرد در گوش اثر می کند جان تا کمند ناله بر لب می رسد گر نیم سرشار فیض بادة عشرت چه شد ساغر حسرت ازین بزمم لبالب می رسد چشم ما روشن که گرد کاروان صبحگاه دامن افشان از قفای لشکر شب می رسد قسمت ما بیدلان زین گرد خوان هر صبح و شام نعمت الوان خون دل مرتب می رسد مزرع تبخاله محتاج وجود ابر نیست این چمن را رشحه از سرچشمة تب می رسد الفتی دل را مگر با کام پیدا شد که باز ناله از دل دست در آغوش مطلب می رسد رو سر خود گیر فیاض ار دل و دینیت هست اینک از ره آن بلای دین و مذهب می رسد