شمارهٔ ۳۲۳

خوشا آن دل که تا جان باشدش اندوهگین باشد دل آسوده می باید که در زیر زمین باشد کجا داد دل پرحسرت من می دهد وصلی که تا مژگان زنی بر هم نگاه واپسین باشد دل از جور و جفایش نشیة مهر و وفا یابد که کار نازنینان هر چه باشد نازنین باشد به هر جانب سمند جلوه بی باکانه می تازی نمی ترسی که تا دیدن نگاهی در کمین باشد همان جاریست بر من حکم آب تیغ بیدادت اگر چون آفتابم عالمی زیر نگین باشد دل از محراب ابروی تو هرگز رو نگرداند به شرع دوستی گر قبله ای باشد همین باشد فکندت از نظر فیآض اگر آن بی وفا آسان تو هم مشکل مگیر اینکار را خوب این چنین باشد