شمارهٔ ۳۹۰

دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند چو جست از دامگاهی مرغ دیگر باز ننشیند عجب دلکش فضایی عالم گم گشتگی دارد که عنقا در هوایش یکدم از پرواز ننشیند ز صد دام تعلق جسته مرغ روحم ای مطرب که جز بر شاخسار نغمه های ساز ننشیند دل صیدی که از جا رفته بر امید صیادی به جای خود جز از آواز طبل باز ننشیند ازین ناهمدمان مرغ دل رم خورده ای دارم که جز بر آشیان چنگل شهباز ننشیند ملامت دامنی می زن بر آتش گو همان بهتر که جوش گریه های آرزوپرداز ننشیند نگاهش جان گرفت از من مسیحا کی دهد بازم ز یک سحر آنچه برخیزد به صد اعجاز ننشیند زبان گفتگو بر بسته ام از درد دل لیکن خموشی یکدم از اظهار حرف راز ننشیند چو عاشق گشته ام آن به که با امیدتر باشم چرا کس در میان عاشقان ممتاز ننشیند چو راندی از درم دیگر مخوان کاین طایر وحشی زهر آواز برخیزد به هر آواز ننشیند ز دل شوری که شعر طالب آمل برانگیزد دگر فیاض جز از حافظ شیراز ننشیند