شمارهٔ ۴۰۳

دلا گم کرده ای خود را درآ در جستجوی خود نیی از غنچه کم سر در گریبان کن به بوی خود مرا بی ابرو دارد فلک چون پشت آیینه زنم در رنگ گوهر غوطه گر در آبروی خود پس از مردن مکن از زمزم آلوده ای زاهد که چون جوهر در آب تیغ دادم شست وشوی خود نمی رنجم اگر از سرکشی با من نمی سازد که طبع شعله دارد برنمی آید به خوی خود ز رشک عارض گلگون او خون می خورد آتش ولی از پختگی هرگز نمی آرد به روی خود تو تا رفتی ز پیش من دگر خود را نمی بینم بیا کز دوریت مردم به درد آرزوی خود نمی آرد به گردون سر فرو فیاض ما دیگر که در آیینة همت بلندان دیده روی خود