شمارهٔ ۴۰۲

شش جهت را در زدم جز حلقه کس بر در نبود نه صدف را سینه کردم چاک یک گوهر نبود سیر آتش خانه ها کردم به بال شعله دوش آنقدر گرمی که در دل بود در اخگر نبود گرد غم تا رفته شد از سینه دل افسرده شد پشت گرمی های آتش جز به خاکستر نبود ذوق بی بال و پری ها کار ما را خام کرد ورنه در بزمش دل از پروانه ای کمتر نبود جلوة پرواز زنجیرست بی دیدار گل بلبلان را بی تو دامن همچو بال و پر نبود قسمت ما یک دو ساغر خون دل در شیشه داشت ورنه شمشیر ترا تقصیر در جوهر نبود سوزش دل دوش روی اشک ما را سرخ داشت پیش ازین فیاض تابی اندرین گوهر نبود