شمارهٔ ۴۴۹
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
لب گرم شکوه بود که گردید دیده تر
شد ناشنیده شکوة ما ناشنیده تر
گفتیم چشم او به فسون رام ما شود
این آهوی رمیده دگر شد رمیده تر
واماندگان ناله ز دنبال می رسند
ای آه گرم کرده عنان را کشیده تر
در تنگنای هستی خود ما خزیده ایم
گر ممکن است خواهم ازین هم خزیده تر
تا کی مکیدن جگر خویش بعد ازین
خواهم لب تو از جگر خود مکیده تر
پر شورش است عرصه همانا که بوده است
زین پیش بزم هستی ازین آرمیده تر
فیاض ضعف پیری و بار گران عشق
پشت خمیده پشت کمانی خمیده تر
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş