شمارهٔ ۴۵۶

سایه ای ساقی به جرم توبه از ما وامگیر تکیه بر لطف تو دارم جرم ما بر ما مگیر انتقام توبه محتاج شفاعت کردن است تا به پای خم نمی افتیم دست ما مگیر از جنون بی بهره ای بر گرد هامون پر مگرد پی به اصلی تا نباشد خانه در صحرا مگیر قدر ناموس خود و عرض شریعت می برد محتسب گو دست ما در گردن مینا مگیر تر دماغی نیست با بوی گل داغ جنون این گلاب هوش پرور از گل سودا مگیر موج طوفان بلا راهی به ساحل می برد گو خطر بر کشتی ما ره درین دریا مگیر خویش را نادان گرفتن مایة آسودگی ست گر زنادانان نباشی خویش را دانا مگیر دوستان با هم نشینند و غیار از جا شوند گر تو این فرصت نداری در دل ما جا مگیر لذت دنیا همین فیاض امیدش خوش است از فلک کام دل خود می طلب اما مگیر