شمارهٔ ۴۵۷

حرفم از فکر سر زلرفی پریشانست باز دتر میان معنی و لفظم بیابانست باز مایه می بندد دلم ز آشفتگی های دماغ در سر شوریده ام سودای سامانست باز گشت شاخ غنچه هر یک تار مژگانم ز اشک در بهار ناله ام بلبل غزل خوانست باز عندلیبان بر غزل هایم غزل خوانی کنند دفترم از حرف رخساری گلستانست باز مصرعم را گلرخان سر مشق رعنایی کنند خامه ام در وصف قدی سرو بستانست باز شیون من گیسوی لیلی وشان را شانه شد ناله ام بر یاد زلفی کاکل افشانست باز نارسایی های طالع سرگرانی های یار شکر غم اسباب حرمانم فراوانست باز ناله ام گویی به معراج اثر خواهد رسید در شبستان اجابت خوش چراغانست باز شوق در پرواز آوردست فیاض مرا ظاهرا در خاطرش میل صفاهانست باز