شمارهٔ ۴۷۶
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
بر کشتة عشاق سمومست نسیمش
یک عمر نفس سوختم و نرم نکردم
آن دل که به یک ناله توان کرد رحیمش
آن مایده عشقست که صد قرن نیابی
یک دست و زبان سوخته ای همچو کلیمش
آن مزرع عشقست که پیوسته روانست
بر کشت امید آب ز سرچشمة میمش
فیاض چه دانی تو غم دل که نداری
در سینة بیداد یکی دل چه که نیمش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş