شمارهٔ ۴۷۵

چمن گر نسخه خواهد می کند آن چهره تحریرش بهار ار گم شود زان خط توان برداشت تصویرش چرا حکم قضا نافذ نباشد در جگر کاوی به بال ناوک مژگان خوبان می پرد تیرش به دل کاوی چه شوخی هاست پیکان های نازش را که می گرید به حال زخم داران زخم زهگیرش نهان با من خیال کنج چشمش حرف ها دارد که بوی خون صد اندیشه می آید ز تقریرش خرابی های عشقم آن قدر سرمایه بخشیدست که گر عالم شود ویران توانم کرد تعمیرش مزاج عشوه کام خویش می خواهد چه غم دارد که خون کوهکن می جوشد از سرچشمة شیرش به غفلت خفتگان عزت از خواری خطر دارند فراموش ار شود خواب عدم مرگست تعبیرش به زندان خانة زلفش مگر روشن تواند شد به خورشید قیامت چشم روزن های زنجیرش کباب مصرع صایب توان فیاض گردیدن که از بوی کباب افتد به فکر زخم نخجیرش