شمارهٔ ۵۰

نمی دانم چه آیین است کافر کج کلاهان را که شیر دایه پندارند خون بی گناهان را ز حاکم غافلی ظالم نمی دانی که می باید غم امیدواران بیشتر امیدکاهان را به شوخی های انصاف تو نازم در صف محشر که دامن می دهد در دست مشتی دادخواهان را ز اقبال بلند عشق بی طالع گمان دارم که تسخیر سیه بختان کند مژگان سیاهان را تو ای سرخیل خوبان چون به خال و خط کنم وصفت به تعریف دگر باید ستودن پادشاهان را به ما بسیار ای بدخو جفا کردی و بد کردی ازین بدتر جفا بایست کردن نیکخواهان را رمیدن های عاشق در حقیقت دام معشوقست به وحشت الفت دیگر بود جادونگاهان را نگاه سرکشش را التفاتی با اسیران است رعیت پروری لازم بود شوکت پناهان را به جهد خویش باید دست در دامان رهبر زد چه می داند جرس درد دل گم کرده راهان را به این بیچارگی ها دل همان در چاره می بندم امید ساحل از دل کی رود کشتی تباهان را