شمارهٔ ۵۲

نمی پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را نگه دارد خدا از فتنه های چشم بد او را نظر بر نرگس مستانه ی جادووشی دارم که چشمش سرمه دان ناز سازد چشم آهو را بر و رویش مسلمان را به مصحف سوختن خواند سر زلفش به آتش می نماید راه هندو را به خشم و ناز ازو یک ذره روی دل نگردانم بگردم گرد آن وقتی که گرداند ز من رو را دل آتش مزاج من به هیچ از جوش ننشیند مگر آب دم خنجر نشاند آتش او را به زور این عقده از پیش دل او برنمی خیزد ندانم کوهکن تا چند دارد رنجه بازو را به راهی بایدم با همرهان بد موافق شد که انگشتان پا از هم تهی سازند پهلو را مرا از فضل سرشاری که دارم این پسند آمد که در بزم ادب تا می توانم کرد زانو را به چوگانی که بازی می کند گردون بالادست که یک ضربت ز مشرق تا به مغرب می برد گو را به آن رعنا بت آتش طبیعت کس نمی گوید که از چشم بدان پوشیده دارد روی نیکو را اگر داری هوای خدمت مردان ره فیاض به آب حلم باید روی شستن آتشین خو را