شمارهٔ ۵۴۹

کمان غمزه پر کش کن که تیرت را نشان گردم بگو حرفی که تا چون خط به گرد آن دهان گردم زبان بسته تا تقریر شرح بیقراری کرد چو حرف شکوه می خواهم که بر گرد زبان گردم تو چون سرو روان از پیش من رفتی و می خواهم ز خجلت آب گردم تا به دنبالت روان گردم درین دریای خون کز هیچ سوره بر کنارش نیست دلی خواهم که چون گرداب دایم بر میان گردم امیدم پیر شد در وعده گاه انتظار او کجا شد وعدة دیگر که باز از نو جوان گردم چنین نامهربانی ها که من دیدم عجب نبود که با من مهربان گردد اگر نامهربان گردم خیالی گشته ام در ناتوانی ها از آن ترسم که ناگه از نظرگاه سر تیرت نهان گردم به او رنگی ندارد گریة خونین من فیاض به پیش غم گر از هر تار مژگان خونفشان گردم