شمارهٔ ۵۷

ای کرده سرمه از ناز چشم غزاله ها را عکست برشته در حسن رخسار لاله ها را مهر بتان نوشته در سینه های عشاق وز داغ عشق کرده مهر این قباله ها را از درد کرده درمان دل های دردمندان وز ضعف داده قوت پرواز ناله ها را هنگامه ساز عشقست هر جا که مجلس آراست کرد از نگاه ساقی پر می پیاله ها را تا از کتاب عشقت کردم سواد روشن هم در خوی خجالت شستم رساله ها را در مغز سنبلستان پیچیده دود سودا یارب که شانه کرده مشکین کلاله ها را تا چهره های سبزان خوی کرده دید از شرم نیلوفر فلک ریخت بر خاک ژاله ها را حسن از که نشیه دارد یارب که دست پیچد یک طفل هفت ساله هفتاد ساله ها را با بوی دوست فیاض امشب به باغ و صحرا از رشک داغ کردم گل ها و لاله ها را