شمارهٔ ۵۷۱

ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم تو با من دشمنی لیکن ترا من دوست میدانم نمی دانم گره بر رشتة کارم که زد اما کلید چاره ام آن گوشة ابروست می دانم نه از ساقی نصیب من همین پیمانة خونست دل پیمانه هم پرخون ز دست اوست می دانم عجب دارم اگر آمیزشی با او توانم کرد که نازش زودرنج و غمزه اش بدخوست می دانم نمی دانم دل گمگشته را آخر چه پیش آمد ولی در حلقة آن طرة جادوست می دانم نمی افتد به من تشریف شادی ای رفیق من اگر تا پا نیفتد تا سر زانوست می دانم مگو فیاض از زاهد که با من در نمی گیرد تو او را مغز و من او را سراسر پوست می دانم