شمارهٔ ۶۱

مصورگونه از رویت دهد حسن مثالی را مهندس نسخه زابرویت برد شکل هلالی را اگر پای نگاهت در میان نبود که خواهد کرد به حسن لم یزل پیوند عشق لایزالی را من از نازی که با مه داشت ابروی تو می گفتم که بر طاق بلندی می نهد صاحب کمالی را رمد مضمون بکری بود در دیوان هجرانش نوشتم بر بیاض چشم خود این بیت عالی را من و خمیازه پردازی به آغوشی که شب یادش کند در پهلوی من خار گل های نهالی را چسان فکر برون رفتن کند عاشق ز بزم او که بر پا دام بیند حلقه های نقش قالی را به یاد طالب آمل چو چشمی تر کنم فیاض به یاران رسم گردانم هوای برشکالی را را