شمارهٔ ۶۳۲

ز مژگان چند چون ابر بهاران سرشک لاله گون بارم چو باران به خاک کوهکن برمی فروزم چراغ لاله ای در کوهساران خط سبزش مرا شوریده تر کرد جنون کهنه نو شد در بهاران سمندش را به جولان خواهد آورد بلند اقبالی این خاکساران جدایی نو محب را بلایی است به من در هجر او رحم است یاران کشاکش با تمنای تو دارد بنازم حسرت امیدواران نگه را رخصت خونریزیی ده قراری کرده ای با بیقراران به مژگان تو در خنجر گذاری است نگاهت آن سر خنجر گذاران به غیر از خار خار دل نچیدم گلی در آرزوی گل عذاران مرا در دوستداری عمر بگذشت ندیدم دوستی زین دوستداران نبیند تیره روز و روزگاری چون من فیاض کس در روزگاران