شمارهٔ ۶۵۹

از زمین بوس درش یک دم نپیچد سر جبین هست نقش سجدة او سرنوشت هر جبین مهر خار راه او پیوند مژگان می کند ماه گرد درگهش را گرده دارد بر جبین عمرها شد تا به ذوق سجدة خاک دری می نهم چون پرتو خورشید بر هر در جبین نور ساید در رهش چون جبهة خورشید پا آب گردد بر درش چون چهرة گوهر جبین کم عیاری می کند پیش لبش آب حیات پر گره دارد ز رشک لعل او کوثر جبین قد چو سرو ناز پروردست و کاکل مشک تر چهره چون خورشید تابانست و چون اختر جبین زلف و کاکل چشم و ابرو چهر و عارض خط و خال هر یکی جای خوشی دارد ولی کافر جبین هر زمان در کشتنم از سرگرانی های ناز پر ز چین دارد دم تیغ تو از جوهر جبین شعله پیش آه من سر بر نمی آرد ز شرم بر زمین در پیش اشکم می نهد اخگر جبین جبهة شایسته ای پیدا کند گر آفتاب سجدة خاک درش را نیست لایق هر جبین در جواب صایب صاحب سخن فیاض من می گذارم پیش خود بر خاک تا محشر جبین