شمارهٔ ۶۶۱

بهار رفت و نچیدیم گل ز گلشن او چمن چمن نشکفتیم از شکفتن او کشید گوشة دامن ز ما ولی در حشر چو خون کشته بود دست ما و دامن او سپهر کام دل من نداد و می ترسم که دود ناله برآرد دلم ز خرمن او چو شیشه هر که تنک ظرفیی کند در بزم به قول مفتی خم خون او به گردن او به ذو فنونی فیاض اعتباری نیست اگر چه شیوة عشق و جنون بود فن او زلف افشاندی و بردی همه ایمان به گرو کفر را سلسله جنبید دگر از سر نو سایه افکندی اگر بر سر ما نیست عجب نتواند که ز خورشید نریزد پرتو نخل امید به بر می رسد اندیشه مدار کشت را صبر بباید که رسد وقت درو با بدی چشم نکویی نتوان داشت ز کس بر گندم نخوری جان من از کشتة جو عیش امروز مده از کف فرصت فیاض غم فردا چه خوری روز نو و روزی نو