شمارهٔ ۶۸۸

ترا می خواستم ای غم که شب ها یار من باشی تو هم ای ناله بزم افروز شام تار من باشی ترا شب زنده داری زان سبب آموختم ای اشک که شب ها پاسبان دیدة بیدار من باشی ترا دریای خون ای دیده زان دادم که گر روزی ز من کاری نیاید آبروی کار من باشی تو ای بد صبا زانت به زلفش فخر می دادم که گر دامن کشد از من تو جانب دار من باشی دلم آیینة حسن است خواهی چهره بنمایم که تا روز قیامت عاشق دیدار من باشی چه بهتر زانکه طبع نازکت مشغول من باشد اگر راحت نخواهی از پی آزار من باشی دلم را غمگساری ها نمی سازد همان بهتر غمم افزون کنی فیاض اگر غمخوار من باشی