شمارهٔ ۶۹۴

گمنام گرد و باش فراموش عالمی بردار بار صیت خود از دوش عالمی عشق تو نیک و بد همه در دام خود کشید خوش حلقه کرد زلف تو در گوش عالمی من لب ز شکوة تو فرو بسته ام ولی فریاد می کند لب خاموش عالمی بالیده ای ز حسن به نوعی که تا ابد تنگست بر امید تو آغوش عالمی عالم تمام آینه دار جمال تست گشتیم در خیال تو مدهوش عالمی بردیم در هوای تو خود را زیاد خلق گشتیم در غم تو فراموش عالمی عمریست کز خیال لب نازنین تو نیش است در مذاق دلمن نوش عالمی آبی بر آتش همه کس زد سرشک ما آخر نشاند گریة ما جوش عالمی فیاض فیض خانه بدوشی بس اینکه ما برداشتیم بار خود از دوش عالمی