شمارهٔ ۷۰۷

جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی مرا از دام خود سر دادی و خود را رها کردی چه کردی بی مروت بی حقیقت بی وفا با من که در دامم درآوردی و با دامم رها کردی چه می گویم ز ذوق آن چنان وصلم برآوردی چه می پرسی بحال این چنینم مبتلا کردی وفا و مهربانی نام کردی کام دشمن را ستم بر مهربانی بر وفاداری جفا کردی بر غم من بجای غیر کردی هر چه بیجا بود کنون آن چشم هم داری که گویم من بجا کردی خطا باشد گمان جز صواب از دلبران اما صوابست اینکه می گویم خطا کردی خطا کردی تو هم طرفی نبستی گر مرا رسوا برآوردی مرا بدنام کردی لیک خود را بی وفا کردی ز من گیرند دارو عشقبازان تو حکمت بین که درد یک جهان عشاق را از من دوا کردی بدل با دشمنم کردی دریغ از قدردانی ها چه دلالی که آتش را به خاکستر بها کردی شکر هر جا که می بیند مگس ناچار بنشیند چرا با غیر لب را با تبسم آشنا کردی به پیشم می نشستی با رقیبم وعده می کردی ترا بی شرم چون گویم مرا هم بی حیا کردی عجب رسم نوست و طرز نو با مهربانی ها که با من وعده ها کردی و با دشمن وفا کردی نگهبانت ز بد چون سایة بال هما بودم مرا از سر گمان دردسر کردی و واکردی نکردی کاهلی تا گردم از هستی برآوردی فلک را چشم روشن شد که خاکم توتیا کردی به من جادوگری های تو این ایام ظاهر شد پس از آمیزش از هم شیرو شکر را جدا کردی تو فیاض این غزل فرموده گفتی لیک می دانم که در دل داشتی حرفی بدین تقریب ادا کردی