شمارهٔ ۱۸ - در منقبت امام حسن مجتبی(ع)

بیا که شیشه قسم می دهد به عهد کهن که توبه بشکن این بار هم به عهده من به توبه دل منه ای دل که بت پرست شوی بیا که بت شکن آمد شراب توبه شکن اگر به دیده عرفان نظر کنی زاهد یکی است توبه پرستی و بت پرستیدن بیا به مکتب میخانه نزد پیر مغان که یادگیری از خویشتن سفر کردن به پیش اهل ولایت نماز نیست درست اگر ز شیشه نداری طریق خم گشتن تبسم گل ساغر اشارتی است خفی که حاصل ندهد این دو روزه غم خوردن بیار ساقی از آن باده ای که می دانی که بوی شیشه اوراست نشیه مردافکن که گرد عقل بشوییم از دل و از جان غبار هوش فشانیم از سر و از تن خوشا شراب تماشا که جام جامش را ز راه دیده توان خورد نه ز راه دهن کسی که مستی دیدار دیده, می داند که باده باده عشق است و غیر آن همه فن خدای داند و فیاض و ساقی کوثر که هرگزم نشد از باده هوش تر دامن من و می و نگه طفل چشم خونخواری که شسته است به خون دلم لبان ز لبن حدیث باده به قول و غزل کشید آخر مقرر است که خیزد سخن همی ز سخن