Mâverâ
F Ferhat Gülsün
0
Altın Yaprak
insan
adım adem bakışım havva
öpecekken hayatı gözlerinden
kırıldı dudağımda gökkuşağı
an söküldü can telef
batıyor göğsüme esmer mezar taşı
-bam teli koptu dilin
kırlangıç bana küstü-
eski bir yalnızlık tırnağımın ucu
kestim güneşin kâhkülünü
konuş ey bulut
gül tohumunda bir insan ağlıyor
iki yağmur tanesi toprağı bir
ne yana baksam yeldâ
aşk bitince başlıyor
aşk
giden gitti...
mum yaktım uyan
gözlerim aynada mavi hâlâ
gölgem meçhul
saklım tuz
aklım elâ
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş