Müjgân

aşk olsun beni dünden çağıran güne bugün aynalar çıplak yarın giden gidene düşüm… müşkül bir güzün kuru dalı dokunma gözlerime giz uykusunda kırıldı bir hâre eksildi suya düşen tuz dumanı ben aslı göğsünde saklı efkâr öp kemanın alnını aşk öncedir sonrası kuşkusuz ben ki kapıda şiir yüzlü ahşap can gümüş olamadım çağırma içerisi kül yığını üstelik ayaklarım yarım bir uçurum sonrası düzlük ah geçebilsem… hangi gideni taşır ucu yırtık müjgân hangi sabah o güneşin arka yüzü uyanmıyor gece dolunayla kalanım şimdi gölgesine küs bir ayna kır kendini bağışla