Yorgun Bir Sonbaharın Ardından

gözlerimde büyüyor düşsel bekleyişlerin sessizligi ve uykusuz bir okyanusun hıncı uzuyor avuçlarımda ben ki melankolik bir çocugum çalınmış düşlerim suskunlugumdan bir mitingi dogurmuşum kalabalık kalmışım kimsesiz cografyalarda uzayıp gitmiş yalnızlıgım şarkısız kalmışım kuytu bir liman devrilmiş kiprik uçlarıma dalgasız kalmışım ve ben ki başarısız soygunların haydutuyum kayıtsız aşklara örgütlüyorum yüregimi çalınmış bir akşam yaratıyorum kagıtlardan ansızın kırılıyor kalemim kaybetmek neymiş şimdi anlıyorum ekliyorum seni esrik bir fotograf karesine vakitsiz bir kadın geçiyor uykusuzlugumun kıyısından simsiyah geçiyor sonra bir ateş çalıyorum kendimden kayda düşüyor sensizligim bir bulut bekliyor penceremde huzursuzca bekliyor ve gel gör ki sevgilim kaç gündür deliksiz uyuyorum bir mahzen soguklugu gözkapaklarıma vakitli vakitsiz yolculuklara atlayıp gidiyorum ve gidiyorum elveda sonbaharın yorgun tanrıçası.