غزل شمارهٔ ۱۷۴
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
ما را که نوای بی نواییست
مستی ز شراب کبریاییست
تا حشر بخویشتن نیاییم
هشیار و یا زحق جداییست
ساقی قدحی بده که مستی
بهتر زعبادت ریاییست
ما معتکفیم در خرابات
ما را چه مجال پارساییست
از ما طمع صالح خامیست
مستیست چه جای خودنماییست
بیگانه مباش زاهد از ما
ما را با دوست آشناییست
ای فیض ازین صریح تر گوی
ما را از دوست کی جداییست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş