غزل شمارهٔ ۱۷۴
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
درد دل ما دوای درد دل ماست
خوش درد و دواییست که آن حاصل ماست
ما بنده او و سید رندانیم
ما سایل او و عالمی سایل ماست
آن گنج که اسمای الهی خوانند
در کنج خرابه جو که آن در دل ماست
چه جای نهایت است ره رو ابدا
گر راه رود در اول منزل ماست
نور است حجاب ظلمتش را چه محل
مه حایل آفتاب و او حایل ماست
رندی که محیط را به یک جرعه خورد
نوشش بادا که همدم کامل ماست
مفعول ویند جمله اشیا به تمام
یک فعل ظهور قدرت فاعل ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş