غزل شمارهٔ ۲۱۷
ف فیض کاشانی
0
Altın Yaprak
اهتدوا بالعشق طلاب الرشد
گم شود آنکو ره دیگر رود
من بفتراک غم عشق کسی
بسته ام دل را بحبل من مسد
ای نگار می فروش عشوه گر
مست عشقت فارغ است از نیک و بد
شربتی زان لب بکام من رسان
تا بماند زنده جانم تا ابد
چشمه خضر است آن نوش دهان
منع تشنه از زلالت کی رسد
اسقنی من فیک من عین الحیوه
شربه حیی بها عمر الابد
فیض را محروم از وصلت مکن
کو ندارد غیر عشقت مستند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş