غزل شمارهٔ ۲۸۷

محنت این سرا بکش ریح نجات می رسد در ظلمات صبر کن آب حیات می رسد گر تو کنی به دوست رو تن بدهی به حکم او صد مددش به جان تو از جذبات می رسد بهر حلاوت حیات تن به نبات عشق ده چوب چو در شکر رسد شاخ نبات می رسد بار صلوه را بکش تلخی صوم را بچش بهر صلات و صوم از او صد صلوات می رسد مالی اگر رسد برات از دل خوش بده زکات در دو سرا دهنده را اجر زکات می رسد حج بگذار اگر ترا هست توان و طاقتی در ره کعبه حاج را صد برکات می رسد عشق بورز ای پسر در ره عشق باز سر کشته عشق دوست را تازه حیات می رسد در ره حق ثبات ورز تا برسی به دوست فیض عذر فتور خواستن کسی به ثبات می رسد