غزل شمارهٔ ۳۷۶

در سر شوریده سودا می رود کز کجا آمد کجاها می رود وآنکه عاقل خوانیش در کارها در خیالش سود و سودا می رود گه در آتش می رود گاهی در آب خاک بر سر در هواها می رود هیچ در پیش و پس خود ننگرد در بلاهایی محابا می رود خواجه باهوش آی و کار یار بین حرف سوق و سود و سودا می رود خواجه بیهوشست و کارش در زیان عمر رفت و خواجه رسوا می رود دی برفت امروز هم باقی نماند جان به فردا می رسد یا می رود این نفس را پاس باید داشتن کاین نفس از کیسه ما می رود جان به جانان تازه می کردم به دم ور نه جان بی جان ز دنیا می رود گوش ها بسته است فیضا لب ببند کاین سخن های تو بی جا می رود